مرحله تشخیص: با استفاده از رادار، حسگرهای فوتوالکتریک، و تحلیلگرهای طیف رادیویی، همه-آب و هوا، اسکن چند بعدی- اهداف ارتفاع پایین- انجام می‌شود. رادار می‌تواند هواپیماهای بدون سرنشین را در برد 30 کیلومتری شناسایی کند، از حسگرهای فوتوالکتریک برای شناسایی هدف در برد نزدیک (مثلاً در فاصله 1 کیلومتری) استفاده می‌شود، و تحلیلگرهای طیف سیگنال‌های ارتباطی بین پهپاد و کنترل‌کننده از راه دور آن را ضبط می‌کنند.
مرحله شناسایی: با ترکیب الگوریتم های هوش مصنوعی، اهداف شناسایی شده طبقه بندی می شوند. این سیستم پارامترهایی مانند مسیر پرواز، سرعت و ویژگی های باند فرکانس پهپاد را تجزیه و تحلیل می کند تا بین پهپادهای قانونی (به عنوان مثال، تحویل لجستیک، حفاظت از گیاهان کشاورزی) و اهداف نفوذ غیرقانونی (به عنوان مثال، فضول، شناسایی) تمایز قائل شود.
فاز ردیابی: اهداف غیرقانونی شناسایی شده به طور مداوم ردیابی می شوند و مسیرهای پروازی آنها پیش بینی می شود. فناوری همجوشی چند حسگر (مانند رادار + فوتوالکتریک + مادون قرمز) دقت ردیابی را بهبود می‌بخشد و قفل هدف را حتی در محیط‌های پیچیده (مثلاً بین ساختمان‌های شهری) حفظ می‌کند.
مرحله دفع: اقدام مناسب بر اساس سطح تهدید انتخاب می شود. اهداف کم-تهدید می‌توانند مجبور به بازگشت یا فرود از طریق پارازیت سیگنال شوند. اهداف با{2}تهدید بالا (مانند هواپیماهای بدون سرنشین حامل مواد منفجره) به تخریب لیزری یا شبکه فیزیکی نیاز دارند.